Przez ostatnie dwie dekady branżowa debata o marketingu kręciła się wokół jednego pytania: „jak być wyżej w Google?”. Odpowiedzią było SEO, walka o „dziesięć niebieskich linków” i desperackie próby przebicia się przez dominację OTA. Dziś ten paradygmat przechodzi do historii. Raport „World’s Best at AI 2025 Index” rzuca brutalne światło na nową rzeczywistość: nastała era Answer Engines (silników odpowiedzi), w której hotel albo jest wymieniony przez AI z nazwy, albo dla klienta po prostu nie istnieje.

Z analizy 2,36 miliona danych wynika jednoznacznie – branża znajduje się w punkcie zwrotnym. Jeśli myśleliście, że AI to tylko nowinka technologiczna, czas na szybką weryfikację strategii.

Niewidzialna większość i dyktatura dużych portfeli

Najbardziej uderzającym wnioskiem z raportu jest skala „cyfrowego wykluczenia”. Aż 84% hoteli na świecie pozostaje niewidocznych dla modeli takich jak ChatGPT, Gemini czy Perplexity. AI „zna” tylko co szósty obiekt. Co gorsza, ta widoczność nie jest rozłożona sprawiedliwie. Algorytmy systematycznie faworyzują wielkie sieci, które dysponują ogromną masą ustrukturyzowanych danych.

Globalnym liderem rankingu został Holiday Inn Express (IHG), który dzięki potężnej gęstości treści i spójnym sygnałom z opinii gości osiągnął indeks 100.0. Na podium znalazły się także Ibis Hotels (Accor) oraz flagowa marka Hilton. Dla hoteli niezależnych to sygnał ostrzegawczy: tradycyjne metody budowania wizerunku to dziś za mało, by przebić się przez „bańkę informacyjną” AI.

Wojna o percepcję: AI widzi Cię inaczej niż Ty siebie

Raport ujawnia fascynujące, choć niepokojące zjawisko „wycieku wartości”. Prawie połowa badanych marek (45,9%) doświadcza niedopasowania między tym, jak same się pozycjonują, a tym, jak postrzega je sztuczna inteligencja.

AI nie czyta folderów reklamowych – ono buduje obraz hotelu na podstawie realnych sygnałów cyfrowych: cen, języka opinii, metadanych i treści redakcyjnych. Efekt? Marki takie jak DoubleTree czy Westin, klasyfikowane przez STR jako segmenty wyższe, w oczach algorytmów często lądują w kategorii ekonomicznej. Nawet prestiżowy Mandarin Oriental traci punkty, gdy 20% jego wzmianek AI klasyfikuje jako Upscale zamiast Luxury. To realne zagrożenie dla RevPAR – jeśli AI sprzedaje Twój luksus jako „standard plus”, tracisz kontrolę nad marżą.

AEO i GEO: Nowy alfabet hotelarza

Aby odzyskać tę kontrolę, musimy nauczyć się dwóch nowych akronimów:

• AEO (Answer Engine Optimisation): To dbanie o „zrozumiałość” hotelu. Czy Twoje dane NAP (nazwa, adres, telefon) są wszędzie identyczne? Czy Twoje udogodnienia są opisane językiem naturalnym, na który AI może odpowiedzieć gościowi?

• GEO (Generative Engine Optimisation): To budowanie ekosystemu cytowań. AI wierzy bardziej temu, co o Tobie piszą inni, niż temu, co sam piszesz na stronie. Kluczowe stają się wzmianki redakcyjne, aktywność w niszowych blogach czy nawet dyskusje w społecznościach, które algorytmy traktują jako wiarygodne źródła.

Czas decyzji: 2026 jako rok resetu

Okno możliwości dla „first movers” jest otwarte, ale nie potrwa długo. Hotele, które zoptymalizują swoją obecność pod kątem AI w pierwszej połowie 2026 roku, ukształtują bazę danych, na której algorytmy będą budować rekomendacje przez lata. To klasyczny efekt koła zamachowego – widoczność rodzi zapytania, zapytania rodzą opinie, a opinie cementują widoczność.

Dla liderów branży przekaz jest jasny: widoczność w AI to nie metryka marketingowa, to nowy, krytyczny kanał dystrybucji. Ignorowanie tego faktu to dobrowolne skazywanie się na cyfrowy niebyt. Pytanie nie brzmi, czy AI zmieni układ sił, ale czy Twój hotel będzie przy stole, czy w menu.

Podsumowanie

Wkroczyliśmy w czasy, w których tradycyjna walka o „dziesięć niebieskich linków” w wyszukiwarce staje się pieśnią przeszłości. Dziś to sztuczna inteligencja przejmuje rolę głównego konsjerża i agenta rezerwacyjnego, drastycznie zawężając wybór podróżnego do zaledwie kilku konkretnych nazw. Niestety, brutalna rzeczywistość danych pokazuje, że aż 84% hoteli na świecie pozostaje dla tych algorytmów niewidocznych – dla cyfrowego ekosystemu te obiekty po prostu nie istnieją.

Analizując liderów zestawienia, jak Holiday Inn Express czy Ibis, widzimy, że kluczem do sukcesu nie jest już tylko luksus, ale gęstość i klarowność ustrukturyzowanych danych cyfrowych. AI nie słucha opowieści marketingowych; ono samodzielnie buduje obraz hotelu na podstawie twardych sygnałów: cen, recenzji i konkretnych faktów. To prowadzi do niebezpiecznych „wycieków percepcji”, gdzie niemal połowa marek jest klasyfikowana przez algorytmy poniżej swojej rzeczywistej kategorii, co bezpośrednio uderza w wskaźnik RevPAR.

Stajemy przed szansą na ostateczny reset dystrybucji. Aby przetrwać, hotelarze muszą przestać optymalizować treści „pod wyszukiwarkę”, a zacząć budować ekosystem cytowań i zrozumiałości dla AI. Okno możliwości dla „pierwszych odważnych” (first movers) zamyka się szybko – działania podjęte w pierwszej połowie 2026 roku ukształtują bazę danych, z której algorytmy będą czerpać rekomendacje przez najbliższy czas. Wybór jest prosty: albo staniesz się częścią odpowiedzi generowanej przez AI, albo zostaniesz spektatorem obserwującym, jak inni przejmują popyt, który dotąd należał do Ciebie.

Raport do sprawdzenia i pobrania tutaj >>>

Źródło: hotelworld.ai via phocuswire.com

Grafika: hotelworld.ai

Stawiam hipotezę, że hotele mogłyby być tańsze – a jednocześnie bardziej rentowne – gdyby bardziej świadomie zarządzały dystrybucją w niskocennych OTA.

Odnoszę bowiem wrażenie, że wysokie ceny direct w hotelach są często wynikiem konieczności załatania luki w ADR i TRevPOR, która powstaje w wyniku sprzedaży w kanałach pośrednich – zwłaszcza tych najbardziej budżetowych.

Powstaje sytuacja dość osobliwa.
Odium wysokiej ceny bierze na siebie hotel, podczas gdy partner-pośrednik pozostaje w roli tego „dobrego policjanta”.

Najpierw oddajemy wolumen, potem próbujemy odbudować cenę

Mechanizm jest zwykle podobny.

Najpierw oddajemy wolumen w kanały pośrednie, akceptując niższą cenę, bo „trzeba sprzedać”.

Następnie pojawiają się kolejne elementy kosztowe:

• prowizja OTA

• kampanie sponsorowane

• programy widoczności

• dodatkowe rabaty

Średnia cena realnie spada, a koszt dystrybucji rośnie.

W pewnym momencie wynik przestaje się spinać.

Wtedy pojawia się pomysł – zresztą całkowicie logiczny:
podnieśmy cenę na stronie. Musimy odbudować ADR.

Kuriozalny efekt: OTA tańsze niż własna strona

W tym momencie zaczyna się paradoks.

W OTA hotel jest tańszy.
Na własnej stronie – droższy.

Gość widzi różnicę i wyciąga prosty wniosek:

bezpośrednio się nie opłaca.

Nie analizuje struktury kosztów sprzedaży ani prowizji.
Nie zastanawia się nad modelem dystrybucji.

Ocena jest prostsza – i bardzo ludzka.

Gość sprawdza tylko jedno:
czy komunikat hotelu jest spójny i uczciwy.

Hotel traci podwójnie

W takiej sytuacji hotel zaczyna tracić na kilku poziomach jednocześnie.

Po pierwsze – oddaje część marży pośrednikowi.

Po drugie – osłabia wiarygodność własnego kanału direct.

Często pojawia się jeszcze trzecia strata – wizerunkowa.

Obiekt, który w OTA konkuruje ceną, a na własnej stronie próbuje budować pozycję premium, wysyła sprzeczny sygnał rynkowy.

Problem nie leży w cenie

Warto w tym miejscu wrócić do sedna.

Jeżeli hotel konkuruje głównie ceną i goście nie widzą realnej różnicy między ofertami, każda próba podnoszenia ceny – bez zmiany wartości – będzie traktowana jako nieuzasadniona.

Cena jest konsekwencją pozycji rynkowej, a nie narzędziem do jej sztucznego budowania.

Podnoszenie ceny direct nie rozwiązuje problemu

Podnoszenie stawek direct wyłącznie po to, aby „załatać” wynik, jest działaniem krótkoterminowym.

Może poprawić jeden wskaźnik w jednym okresie, ale nie rozwiązuje przyczyny problemu.

A ta zwykle jest bardziej strukturalna:

• brak spójnej struktury przychodów

• brak kontroli nad kosztem dystrybucji

• brak wyraźnie zdefiniowanej wartości, za którą gość jest gotów zapłacić więcej

Lepsze pytanie

Zamiast pytać:

Jak podnieść cenę direct, żeby nadrobić OTA?

warto zapytać coś znacznie ważniejszego:

Dlaczego gość ma wybrać i zapłacić więcej właśnie tutaj?

To już nie jest pytanie o taktykę cenową.

To pytanie o:

• strategię pozycjonowania

• konstrukcję oferty

• doświadczenie gościa

• realne wyróżniki produktu

Revenue management to nie tylko korekta cen

Skuteczność w zarządzaniu przychodami nie wynika z przypadkowych korekt cenowych.

Wynika z operacyjnej świadomości – z rozumienia procesów, liczb i konsekwencji decyzji.

Jeżeli direct ma być droższy, musi to wynikać z wartości.
Nie z próby kompensowania wcześniejszych ustępstw cenowych.

Bo wtedy direct przestaje być strategią.

Staje się tylko plastrem próbującym leczyć skutki decyzji, których konsekwencje – umówmy się – łatwo było przewidzieć.

Podsumowanie
Wysokie ceny w kanałach direct nie zawsze wynikają z rzeczywistej wartości oferty hotelu. Często są próbą kompensowania spadku średniej ceny i rosnących kosztów dystrybucji w OTA. Taki model prowadzi do paradoksu cenowego, w którym rezerwacja bezpośrednia przestaje być dla gościa najbardziej opłacalna. Długoterminowym rozwiązaniem nie jest jednak dalsze manipulowanie ceną, lecz świadome zarządzanie dystrybucją, kontrola kosztów sprzedaży oraz budowanie realnej wartości oferty, za którą gość będzie gotów zapłacić więcej.

System zarządzania a zdolność operacyjna hotelu

Zdolność operacyjna hotelu nie jest pochodną samego rynku ani lokalizacji, lecz efektem funkcjonowania konkretnego systemu zarządzania. Obejmuje ona sposób organizacji procesów, podejmowania decyzji i alokacji zasobów w całej strukturze operacyjnej.

Wnioski z porównania Marriott International i H World Group

W debacie o wynikach hoteli dominuje narracja o lokalizacji, popycie i cyklu koniunkturalnym. Coraz więcej badań empirycznych wskazuje jednak, że kluczowym czynnikiem różnicującym wyniki hoteli jest system zarządzania, w którym funkcjonuje organizacja.

Dobrym punktem odniesienia jest opublikowane w 2025 roku badanie porównawcze Marriott International oraz H World Group, oparte na analizie czterech obszarów zarządzania:

• operacji,
• relacji z klientami,
• zasobów ludzkich,
• marketingu i strategii rynkowej.

Autorzy badania wykorzystali zarówno analizy ilościowe (regresje finansowe na danych z lat 2019–2024), jak i analizy jakościowe (SWOT, porównanie modeli zarządczych, dokumenty korporacyjne).

Takie podejście pozwala traktować zdolność operacyjną hotelu jako mierzalny efekt konkretnych decyzji organizacyjnych, a nie abstrakcyjne pojęcie zarządcze.

Zarządzanie operacyjne: gdy wzrost przychodu nie idzie w parze z marżą

Zarządzanie operacyjne determinuje relację między przychodem a kosztem w działalności hotelowej. Analiza badania koncentruje się na zależnościach między ADR, RevPAR a marżą operacyjną.

W przypadku Marriott wyniki są jednoznaczne: zarówno ADR, jak i RevPAR wykazują dodatnią korelację z marżą operacyjną. Wzrost przychodów nie generuje tu proporcjonalnego wzrostu kosztów, co jest efektem dojrzałych procesów, standaryzacji i kontroli kosztowej.

H World prezentuje odmienny obraz. Badanie wskazuje, że wzrost RevPAR może wiązać się ze spadkiem marży, co autorzy interpretują jako efekt wyższych kosztów operacyjnych towarzyszących intensywnemu wzrostowi i lokalnej adaptacji usług.

Kluczowy wniosek:

Zarządzanie operacyjne nie polega na maksymalizacji przychodu, lecz na kontroli relacji między przychodem a kosztem.

CRM: satysfakcja gościa jako mierzalny czynnik finansowy

CRM w hotelarstwie należy rozumieć jako element systemu zarządzania wpływający bezpośrednio na wyniki finansowe. Badanie wykorzystuje dane z platform rezerwacyjnych i opiniotwórczych, zestawiając je z rezultatami finansowymi.

W obu grupach potwierdzono silną dodatnią zależność między ocenami gości a wynikami finansowymi. Liczba aktywnych członków programów lojalnościowych również koreluje z dochodowością.

Różnice pojawiają się na poziomie architektury CRM:

• Marriott rozwija CRM jako element globalnego, standaryzowanego ekosystemu danych i procesów,
• H World opiera się na intensywnej cyfryzacji doświadczenia gościa i silnym dopasowaniu do rynku lokalnego.

Wniosek autorów badania:

CRM w hotelu nie jest narzędziem marketingowym, lecz elementem zdolności operacyjnej wpływającym bezpośrednio na wynik finansowy.

HR i governance: znaczenie struktury zarządzania

Struktura zarządcza wpływa na rentowność poprzez jakość decyzji strategicznych i odporność organizacji. Badanie analizuje udział niezależnych dyrektorów oraz kobiet w kadrze zarządzającej.

W Marriott oba wskaźniki wykazują dodatnią korelację z rentownością, co jest spójne z literaturą dotyczącą wpływu różnorodności i niezależności na efektywność decyzji.

W H World podobnych zależności nie zaobserwowano. Autorzy wskazują na kulturę organizacyjną skoncentrowaną na szybkości ekspansji i efektywności kosztowej, w której governance pełni funkcję formalną.

Istotna konkluzja:

narzędzia HR mogą przynosić odmienne efekty w zależności od kultury i modelu zarządzania.

Marketing i rynek: standaryzacja kontra lokalna adaptacja

Strategia rynkowa musi pozostawać spójna z systemem zarządzania. Badanie opiera się na analizie SWOT oraz danych dotyczących portfela marek i struktury geograficznej.

Marriott korzysta z siły globalnej marki i standaryzacji, co zapewnia przewidywalność wyników, ale zwiększa zależność od rynków dojrzałych.

H World buduje przewagę poprzez lokalną adaptację oferty i elastyczność operacyjną, co sprzyja efektywności na rynku krajowym, lecz ogranicza ekspansję międzynarodową.

Strategia rynkowa musi być spójna z systemem zarządzania – w przeciwnym razie staje się źródłem napięć operacyjnych.

Wnioski praktyczne

Zdolność operacyjna hotelu jest pochodną systemu zarządzania, a nie samego rynku.

• wzrost przychodu bez kontroli procesów obniża marżę,
• CRM i doświadczenie gościa wpływają bezpośrednio na wyniki finansowe,
• kultura organizacyjna i governance determinują długoterminową rentowność,
• nie istnieje uniwersalny model zarządzania.

Bez świadomie zaprojektowanego systemu zarządzania nawet rosnący popyt nie przełoży się na trwałą efektywność hotelu.

Podsumowanie

Porównanie Marriott i H World potwierdza, że architektura systemu zarządzania decyduje o zdolności operacyjnej hotelu, jego marżach i odporności biznesowej.

Źródło: Yin et al. (2025), Analyze the Relationship Between the Corporation’s Management Systems and Operation Capacity

Personalizacja w hotelu bywa sprowadzana do pojedynczych działań lub narzędzi, podczas gdy w praktyce wymaga uporządkowania danych, procesów i odpowiedzialności zespołów. „Personalizacja w Hotelu – Praktyczny Przewodnik” porządkuje to zagadnienie w ujęciu operacyjnym, wskazując realne ograniczenia i warunki wdrażania personalizacji w hotelach.

Personalizacja w hotelarstwie coraz częściej pojawia się w strategiach, prezentacjach i narracjach marketingowych. Znacznie rzadziej jednak jest opisana w sposób uporządkowany – jako zestaw konkretnych decyzji, działań i zależności pomiędzy danymi, procesami i zespołami.

Załączony materiał Personalizacja w Hotelu – Praktyczny Przewodnik porządkuje to zagadnienie w sposób roboczy. Nie definiuje personalizacji jako trendu ani jako obietnicy wzrostu. Traktuje ją jako obszar wymagający jasnych ram, świadomości ograniczeń oraz spójności operacyjnej.

Czym w tym ujęciu jest personalizacja?

W przewodniku personalizacja nie jest sprowadzona do pojedynczych gestów ani działań komunikacyjnych. Jest opisywana przez pryzmat:

• danych, którymi hotel faktycznie dysponuje,
• systemów, w których te dane funkcjonują,
• procesów decyzyjnych, w których są lub nie są wykorzystywane,
• realnych możliwości organizacyjnych zespołu.

Materiał pokazuje, że bez uporządkowania tych elementów personalizacja pozostaje hasłem, a nie praktyką.

Granice i ograniczenia personalizacji

Istotnym elementem przewodnika jest wskazanie barier, które w praktyce ograniczają personalizację w hotelach:

• rozproszenie danych pomiędzy systemami hotelowymi,
• brak spójnych zasad ich wykorzystania,
• niejasny podział odpowiedzialności pomiędzy działami,
• mylenie automatyzacji z personalizacją,
• brak decyzji, które obszary doświadczenia gościa powinny być personalizowane.

Plik nie proponuje uniwersalnych rozwiązań. Zamiast tego pokazuje, dlaczego personalizacja nie jest procesem zero-jedynkowym oraz dlaczego w wielu przypadkach jej zakres musi być świadomie ograniczony.

Charakter materiału

To nie jest raport trendowy ani poradnik „krok po kroku”. Dokument porządkuje sposób myślenia o personalizacji w hotelu z perspektywy:

• operacyjnej,
• organizacyjnej,
• systemowej.

Może służyć jako punkt odniesienia do rozmów wewnętrznych, przeglądu obecnych praktyk lub oceny, na jakim etapie dojrzałości personalizacji faktycznie znajduje się obiekt.

Do pobrania

Personalizacja w Hotelu – Praktyczny Przewodnik (PDF)

Podsumowanie

Przewodnik przedstawia personalizację jako obszar wymagający spójnych decyzji organizacyjnych i systemowych, a nie zbiór doraźnych działań. Materiał pokazuje, z jakich elementów składa się personalizacja w praktyce hotelowej, gdzie pojawiają się najczęstsze bariery oraz dlaczego jej zakres powinien być świadomie definiowany. Dokument ma charakter porządkujący i analityczny, przeznaczony do pracy koncepcyjnej i wewnętrznych rozmów w hotelu.

Na długo przed pierwszym wbiciem łopaty. Zanim architekt usiądzie do koncepcji.

Marketing hotelu nie zaczyna się wtedy, gdy wjeżdża fotograf, żeby zrobić ujęcia do folderów. Ani wtedy, gdy w końcu mamy logo, stronę, i profile w social mediach.

Marketing hotelu zaczyna się znacznie wcześniej – w chwili, gdy inwestor zadaje sobie trzy fundamentalne pytania: Gdzie? Komu? Jak i co?

To są właśnie pierwsze decyzje marketingowe – strategiczne, nieodwracalne, wpływające na wszystko, co będzie potem.

Gdzie – czyli lokalizacja jako komunikat

Wybór lokalizacji to nie tylko logistyka i budżet. To także pierwszy sygnał, który wysyłamy gościom. Inwestując w hotel „nad jeziorem”, a nie „w centrum miasta”, komunikujemy się z zupełnie inną potrzebą. Zbudowanie obiektu w sąsiedztwie kampusu akademickiego, zamiast przy trasie przelotowej, jest decyzją marketingową – choć nie wygląda jak reklama. Lokalizacja jest decyzją marketingową.

To, gdzie powstaje hotel, ustawia wszystkie kolejne kroki: strukturę gości, model pobytów, sezonowość, potrzeby transportowe, konkurencję. Ale też… oczekiwania. Hotel z widokiem na góry nie może udawać obiektu biznesowego, a hotel przy lotnisku – romantycznego azylu. Każda lokalizacja niesie ze sobą obietnicę.

Komu – czyli kto ma zapełniać ten hotel?

Jeśli nie wiemy, kto ma do nas przyjeżdżać, to równie dobrze możemy postawić dom weselny z salą konferencyjną i SPA, a do tego dorzucić „niezależne restauracje” – na wszelki wypadek.

Segmentacja gości to nie ćwiczenie z Excela. To wybór stylu komunikacji, poziomu cenowego, wyposażenia pokoi, nawet długości ścieżki dojścia od parkingu do recepcji. Inaczej projektuje się hotel dla rodzin z dziećmi, inaczej dla miłośników rowerów, jeszcze inaczej – dla cyfrowych nomadów, którzy podróżują z laptopem, szukają dobrej kawy, stabilnego Wi-Fi i przestrzeni do pracy z dala od zgiełku.

Ten ostatni przykład dobrze pokazuje, jak precyzyjne musi być myślenie o gościu. Dla nomada kluczowe są detale: wygodne biurko, dostęp do kuchni, miejsce na dłuższy pobyt bez poczucia tymczasowości. Dla rodziny – plac zabaw, lodówka w pokoju, sąsiedztwo parku. To są zupełnie różne potrzeby, rytmy dnia, oczekiwania wobec otoczenia.

Jak i co – czyli hotel jako produkt marketingowy

Gdy wiemy gdzie i dla kogo, dopiero wtedy możemy zaprojektować sensowny jak i co. Hotel to nie tylko mury i pokoje. To przede wszystkim propozycja wartości – a ta wyraża się w konkretach: czy będzie basen? Czy restauracja ma mieć 100 miejsc czy 40? Czy robimy 15-metrowe pokoje z designerskim twistem, czy 30-metrowe apartamenty z aneksem?

Każda decyzja projektowa to decyzja marketingowa. Standard windy, rodzaj posadzki, ilość gniazdek – wszystko to wpływa na doświadczenie gościa i jego gotowość, by zapłacić, polecić, wrócić. Projektując infrastrukturę, projektujemy narrację: tu odpoczniesz, tu załatwisz sprawy, tu będziesz kimś ważnym.

Marketing to nie dział, to mentalność

W wielu hotelach marketing jest traktowany jako coś, co „zaczyna się po otwarciu” – czyli promka, baner, strona, Google Ads. Tymczasem marketing to decyzje podejmowane na samym początku: lokalizacja, segmentacja, funkcje, nawet układ budynku. To wszystko jest komunikacją – nawet jeśli jeszcze nie padają hasła reklamowe.

Dlatego najważniejsze pytanie brzmi: czy marketing zasiada do stołu razem z inwestorem i architektem – czy dopiero, gdy nie ma już nic do powiedzenia?

Bo hotel można zbudować dobrze. Ale jeszcze lepiej – z myślą o tych, którzy mają do niego wracać.

Podsumowanie

Marketing hotelu nie jest etapem „po otwarciu”, lecz procesem rozpoczynającym się już na poziomie inwestycji. Lokalizacja, segment gości i decyzje projektowe tworzą pierwszą – i najtrwalszą – narrację marki. To one definiują oczekiwania rynku, zakres możliwych obietnic i sens dalszej komunikacji. Jeśli marketing nie uczestniczy w tych decyzjach od początku, hotel traci możliwość świadomego pozycjonowania i skazuje się na późniejsze, kosztowne korekty. Dobrze zaprojektowany hotel to nie tylko poprawna architektura, ale spójna odpowiedź na pytanie: kto i dlaczego ma tu wracać.

To podsumowanie konfrontuje prognozy sprzed dziesięciu lat z dzisiejszą rzeczywistością branży – bez zachwytu nad narzędziami, za to z naciskiem na strategię, dystrybucję, wideo, dane i realną skuteczność operacyjną hoteli.

Dziesięć lat w hotelarstwie to dziś więcej niż jedna epoka ale równocześnie nic (ale o tym napiszę odrębny tekst). To czas, w którym marketing przestał być dodatkiem do operacji, technologia zeszła z prezentacji do codziennej pracy, a wiele „branżowych prawd” zwyczajnie się rozsypało.

Punktem wyjścia do tego podsumowania są dwa teksty, które napisałem dekadę temu – o promocji i dystrybucji hoteli w 2015 roku oraz o trendach marketingowych na 2016. Nie były próbą wróżenia z fusów. Były zapisem obserwacji rynku w momencie, gdy wiele zmian dopiero się zapowiadało, a część z nich była wręcz ignorowana.

Dziś, z perspektywy 2025 roku, można je spokojnie zestawić z rzeczywistością i sprawdzić:
co się sprawdziło, co zostało źle zrozumiane, a co przybrało zupełnie inny wymiar, niż zakładaliśmy.

Internet jako fundament, nie przewaga

Jedna z najbardziej oczywistych, a jednocześnie kluczowych prognoz dotyczyła pełnej dominacji internetu w dystrybucji. W 2015 roku pisałem o „uzależnieniu” hoteli od sieci – dziś to określenie nikogo już nie razi, bo stało się faktem.

Obecność online 24/7 nie jest przewagą konkurencyjną. Jest warunkiem wejścia do gry.
Hotel, który nie istnieje cyfrowo, w praktyce nie istnieje wcale.

To, co wówczas było jeszcze tematem do dyskusji, dziś jest operacyjną higieną:

• aktualna strona,

• sprawna rezerwacja online,

• widoczność w wyszukiwarce,

• spójna informacja w kanałach sprzedaży

• nieustanna obecność w mediach społecznościowych.

Rynek nie nagradza już za „bycie w internecie”. Rynek karze za jego brak.

Dystrybucja: od sprzedaży do utraty (i odzyskiwania) kontroli

W tamtych prognozach bardzo wyraźnie pojawiał się wątek dystrybucji jako systemu naczyń połączonych, a nie zestawu niezależnych kanałów. To dziś widać jeszcze mocniej.

OTA nie zniknęły – i nigdy nie miały zniknąć.
Stały się natomiast:

• droższe,

• bardziej dominujące,

• coraz silniej wpływające na model biznesowy hotelu.

Największym problemem ostatniej dekady nie była obecność OTA, ale fakt, że wielu hotelarzy oddało im zarządzanie swoim przychodem, myląc dystrybucję ze sprzedażą.

Kanał bezpośredni przez lata funkcjonował bardziej jako hasło marketingowe niż realna strategia. Dopiero po czasie rynek zrozumiał, że direct booking nie jest funkcją strony, lecz efektem całego ekosystemu: ceny, oferty, UX, komunikacji i jakości serwisu.

Google i metasearch – niedoszacowany przeciwnik

W tekstach sprzed dekady pojawiał się wątek porównywarek cenowych i rosnącej roli Google w procesie decyzyjnym. Dziś widać wyraźnie, że był to jeden z najbardziej niedoszacowanych trendów.

Google przestał być tylko wyszukiwarką.
Stał się bramą do decyzji zakupowej, a często wręcz platformą dystrybucyjną.

Hotel nie konkuruje już wyłącznie z innym hotelem.
Konkuruje z:

• interfejsem Google,

• agregacją ofert,

• algorytmem, na który nie ma wpływu.

To zmieniło logikę widoczności, ceny i komunikacji bardziej niż jakakolwiek kampania marketingowa.

Mobile – kierunek trafiony, praktyka bardziej złożona

Prognoza rosnącej roli urządzeń mobilnych sprawdziła się w pełni. Strategia mobile-first stała się standardem, a nie wyborem.

Jednocześnie praktyka pokazała coś więcej. Proces decyzyjny gościa jest rozciągnięty w czasie i pomiędzy urządzeniami. Inspiracja często zaczyna się na telefonie, ale finalna decyzja wciąż bywa domykana na desktopie. Bądź odwrotnie.

To ważna lekcja ostatnich lat: technologia zmienia narzędzia, ale nie zawsze zmienia ludzkie nawyki w takim tempie, jak zakładają trendy.

Social media: od obecności do kupowania uwagi

W 2016 roku pisałem o końcu darmowych zasięgów i przejściu na model pay-to-play. To był jeden z najbardziej przewidywalnych scenariuszy dekady.

Media społecznościowe nigdy nie stały się realnym kanałem sprzedaży hoteli.
Stały się natomiast kanałem uwagi.

Dziś to oczywiste:

• zasięgi organiczne są marginalne,

• komunikacja jest płatna,

• obecność bez budżetu jest iluzją działania.

Problem w tym, że rynek potrzebował na zrozumienie tego niemal dziesięciu lat.

Wideo – trend trafiony, sens długo zagubiony

Wideo pojawiało się w prognozach bardzo wcześnie. Kierunek był trafny, ale jego interpretacja przez rynek – błędna.

Wideo przez lata było:

• kosztowne,

• estetyczne,

• kompletnie nieskuteczne.

Nie dlatego, że format był zły. Dlatego, że był oderwany od strategii, oferty i procesu decyzyjnego.

Dopiero gdy wideo zaczęło:

• pokazywać realny produkt,

• odpowiadać na pytania gościa,

• redukować jego niepewność,

• wspierać konkretną decyzję zakupową,

zyskało sens operacyjny.

Z perspektywy dekady to jeden z najbardziej zmarnowanych, a jednocześnie najlepiej przewidzianych trendów.

Dane, automatyzacja i AI – szybciej, niż zakładałem

W połowie poprzedniej dekady pisałem głównie o marketing automation, CRM i e-mail marketingu. Kierunek był słuszny, ale nie doszacowałem dwóch rzeczy:

• regulacji dotyczących prywatności – aczkolwiek projekty RODO/GDPR były już chyba za rogiem,

• tempa rozwoju sztucznej inteligencji.

Problem hoteli nigdy nie polegał na braku danych. Polegał na braku umiejętności ich wykorzystania operacyjnego.

Dopiero połączenie danych z procesami – a dziś z AI – zaczęło przynosić realną wartość. Co ważne, technologia zeszła z marketingu wprost do operacji: check-in, obsługa, planowanie, integracja systemów.

To zmieniło sens automatyzacji: nie chodzi już o oszczędność ludzi, ale o odzyskanie czasu na kontakt z gościem.

Strategia ponad narzędzia – wniosek, który się nie zestarzał

Jeśli jest jedna rzecz, którą ostatnia dekada potwierdziła bezdyskusyjnie, to ta: narzędzia nigdy nie mogą rządzić strategią.

SEO, social media, wideo, AI – wszystko to jest tylko wsparciem. Bez jasnego:

• pozycjonowania,

• oferty,

• kontroli kosztów,

• jakości serwisu,

technologia jedynie maskuje problemy zamiast je rozwiązywać.

Podsumowanie dekady

Patrząc dziś na swoje prognozy z lat 2015–2016, widzę, że ich największą wartością nie było przewidywanie konkretnych platform czy formatów, ale kierunku zmian.

Platformy upadały, algorytmy się zmieniały, trendy ewoluowały. Sens pozostał ten sam.

Wygrywają nie ci, którzy mają najwięcej narzędzi, ale ci, którzy wiedzą:

• komu sprzedają,

• dlaczego mają być wybrani,

• i gdzie realnie tracą pieniądze.

Reszta to tylko interfejs. Dekada technologii nauczyła branżę jednego: strategia wciąż jest ważniejsza niż moda. I wszystko wskazuje na to, że kolejne dziesięć lat tej zasady nie zmieni.

Podsumowanie

Ostatnie dziesięć lat w hotelarstwie pokazało jedno bardzo wyraźnie: technologia zmienia formę działania, ale nie zastępuje myślenia. Prognozy z lat 2015–2016 w dużej mierze się potwierdziły, jednak ich realizacja często poszła w uproszczonym, powierzchownym kierunku. Internet stał się fundamentem, OTA przejęły kontrolę nad dystrybucją, Google stał się pośrednikiem decyzji, a wideo i social media długo funkcjonowały bez realnego celu biznesowego. Dopiero dziś branża zaczyna rozumieć, że narzędzia mają sens wyłącznie wtedy, gdy wynikają ze strategii, a dane i AI służą procesom, a nie modzie. To nie dekada technologii była największą zmianą – to dekada weryfikacji dojrzałości hotelarstwa jako biznesu.

Soft brand hotelowy bywa przedstawiany jako bezpieczna alternatywa między niezależnością a siecią. W praktyce często oznacza utratę własnej tożsamości, wysokie koszty i pozorne bezpieczeństwo zamiast realnej strategii. Sprawdź, kiedy soft brand ma sens, a kiedy blokuje długoterminową wartość hotelu.

Soft brandy hotelowe od kilku lat robią się coraz bardziej popularne na rynku hotelowym. Są komunikowane jako złoty środek między pełną niezależnością a wejściem do klasycznej sieci. Trochę marki, trochę autonomii, trochę „bezpiecznego parasola”.

Brzmi rozsądnie. Nawet bardzo.

Problem zaczyna się wtedy, gdy na chwilę odłożymy marketingowe hasła i zaczniemy analizować ten model na chłodno.

I wtedy obraz robi się co najmniej osobliwy.

Jak wygląda układ soft brandowy w praktyce?

Jeśli uprościć to do fundamentów, układ soft brandowy wygląda tak:

• nie dostajesz pełnoprawnej marki,
• oddajesz w znacznej mierze własną,
• płacisz jak za markę.

Nie kupujesz brandu, który sam z siebie generuje popyt, rozpoznawalność i premię cenową. Jednocześnie Twoja własna nazwa, narracja i sposób komunikacji muszą zostać podporządkowane parasolowi sieci. Na końcu wciąż pojawiają się realne koszty: opłaty, audyty, standardy, procedury i ograniczenia.

Już na tym etapie widać, że to układ asymetryczny. Ryzyko zostaje po stronie hotelu. Wartość – jest rozmyta.

Know-how sieci – realna wartość czy obietnica?

Najczęstszy argument w obronie soft brandów brzmi: „dostajesz know-how sieci”. I warto tu być uczciwym.

Tak – know-how bywa pomocne. Systemy, procedury, doświadczenia z innych obiektów mogą coś uporządkować. Problem w tym, że bardzo często:

• jest zbyt ogólne,
• niedostosowane do konkretnego hotelu,
• oparte na best practices, które działają gdzie indziej, ale niekoniecznie tu,
• nie uzasadnia kosztów oraz ograniczeń, które przyjmujesz na siebie.

W praktyce oznacza to m.in. ograniczenie własnej promocji, podporządkowanie komunikacji standardom sieci, utrudnioną dystrybucję poza systemem oraz mniejszą elastyczność cenową i ofertową.

To nie jest „lekka współpraca partnerska”. To realne ograniczenie decyzyjności w kluczowych obszarach biznesu.

Dystrybucja sieciowa jako argument? To za mało

Kolejny często powtarzany argument brzmi: „sieć dowiezie dystrybucję”. Tylko że jeśli Twój hotel stoi biznesowo wyłącznie na dystrybucji sieciowej, to problemem nie jest brak soft brandu.

Problem jest znacznie głębszy.

I co ważne – to nie jest problem operacyjny, tylko strategiczny, na poziomie inwestycyjnym hotelu.

Dystrybucja:

• nie zastąpi pozycjonowania,
• nie zbuduje lojalności,
• nie stworzy powtarzalnego powodu wyboru.

Jeżeli bez logo sieci Twój hotel znika z rynku, to nie znaczy, że potrzebujesz soft brandu. To znaczy, że nigdy nie zbudowałeś własnej propozycji wartości – a dystrybucja została podstawiona w miejsce strategii. Jeśli chcesz zobaczyć ten mechanizm na szerszym tle, to wątek „dystrybucja jako proteza” dobrze widać też przy analizie nowych architektur sprzedaży w artykule Universal Commerce Protocol: architektura, która może i z pewnością zmieni dystrybucję hotelową.

Największa pułapka soft brandu

I tu dochodzimy do sedna.

Dołączając do soft brandu:

nie dostajesz pełnej mocy brandowej,
a jednocześnie blokujesz sobie możliwość zbudowania własnej.

Oddajesz przyszłą wartość w zamian za krótkoterminowe, pozorne bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo, które znika w momencie pierwszego kryzysu, zmiany strategii sieci albo wzrostu kosztów.

Soft brand nie buduje Twojej marki. On co najwyżej amortyzuje brak decyzji.

Własna marka kontra „prawie-marka”

Budowanie własnej marki hotelowej to proces. Czasochłonny, wymagający konsekwencji i często niewygodny. Ale to jedyna droga do:

• realnej premii cenowej,
• niezależności dystrybucyjnej,
• kontroli narracji,
• długoterminowej wartości obiektu.

Soft brand kusi obietnicą skrótu.
Problem w tym, że ten skrót bardzo często prowadzi donikąd.

Jeśli temat marki chcesz zobaczyć w szerszym kontekście (czyli nie tylko „logo”, ale cały ekosystem i gra interesów), to warto zajrzeć do Wielkiego Koła Brandów Hotelowych – mapy globalnego ekosystemu marek hotelowych oraz do tagu marki hotelowe.

Pytanie, które naprawdę warto sobie zadać

Nie: czy soft brand jest modny. Nie: czy inni tak robią.

Tylko jedno, znacznie trudniejsze pytanie:

czy naprawdę opłaca się rezygnować z własnej tożsamości za „prawie-markę”, która nie buduje Twojej?

Bo skuteczność – jak zwykle w hotelarstwie – nie bierze się z logo nad drzwiami. Tylko ze świadomej decyzji, co i po co budujesz.

Jeśli chcesz dopiąć to praktycznie od strony kanałów i tożsamości (a nie „walki z OTA”), spójrz też na wątek direct booking jako decyzji wizerunkowej i tożsamościowej.

FAQ – pytania, które realnie zadają hotelarze

Czym różni się soft brand od klasycznej sieci hotelowej?

Soft brand nie daje pełnej siły marki ani „automatycznego” popytu, ale potrafi wprowadzić ograniczenia znane z sieci: standardy, procedury i wpływ na komunikację. W efekcie to często kompromis, który nie przekłada się na realną wartość strategiczną hotelu.

Czy soft brand zwiększa sprzedaż hotelu?

Może poprawić widoczność w dystrybucji, ale nie zastąpi pozycjonowania, lojalności i własnej propozycji wartości. Bez strategicznej pracy nad marką i kanałami sprzedaży efekt bywa krótkotrwały – a koszty zostają.

Kiedy soft brand może mieć sens?

Najczęściej jako rozwiązanie przejściowe lub narzędzie operacyjne, gdy masz jasny plan, co robisz „po drodze” z własną marką. Jeśli soft brand ma być substytutem strategii, to zwykle kończy się blokadą długoterminowej wartości obiektu.

Foto: Gemini

Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że przez lata uważałem inaczej. Dziś widzę to zupełnie inaczej.
Zmiana perspektywy nie wynika z teorii, lecz z praktyki – z pracy z wieloma obiektami, analiz przychodów i rozmów z hotelarzami, którzy realnie wdrożyli model „direct-first” lub nawet „direct-only”.

I właśnie na tej praktyce opiera się wniosek: direct booking to przede wszystkim decyzja tożsamościowa oraz wizerunkowa. Nie strategiczna.

Direct only – model, który działa pod warunkiem spójności

Na polskim rynku da się funkcjonować w formule „direct only”. Mówię to na podstawie danych revenue, nie GOP – komunikowanych samodzielnie przez hotele, które w tej formule sprzedają.

Z mojej praktyki wynika jednak, że również z perspektywy GOP, w wybranych lokalizacjach (góry, resorty, morze) model bezpośredni może być nie tylko możliwy, ale wręcz naturalny – na pewno w najwyższych sezonach.

Czym różni się decyzja strategiczna od decyzji tożsamościowej?

Decyzja strategiczna to taka, która niesie ze sobą ryzyko egzystencjalne dla biznesu – może zmienić strukturę kosztów, przychodów lub operacji na tyle głęboko, że wpływa na zdolność firmy do przetrwania.

Model direct-only tego ryzyka nie niesie.

Owszem, wymaga:

• konsekwentnej komunikacji,

• dobrze poukładanych procesów sprzedażowych,

• zrozumienia własnego gościa,

• jakości w obsłudze i produkcie.

Jednak hotele, które działają w ten sposób, potrafią funkcjonować stabilnie i z zyskiem. Mogą rosnąć. Mogą budować markę. Nie jest to zakład „o być albo nie być”.

Dlatego nie klasyfikuję tego jako decyzji strategicznej w sensie biznesowym.

Direct booking jako manifest marki

Dla mnie direct booking to przede wszystkim wybór tożsamościowy.
Jest to deklaracja dotycząca tego, jak hotel chce istnieć na rynku i jak chce rozmawiać z gościem.

To manifest mówiący:

• kim jesteśmy jako marka hotelowa,

• komu ufamy w procesie sprzedaży,

• jaką historię chcemy opowiadać o naszym obiekcie,

• jakie wartości są dla nas ważne,

• z kim – i na jakich zasadach – chcemy budować relacje.

Sprzedaż bezpośrednia nie jest więc wyłącznie systemem rezerwacyjnym i kampaniami marketingowymi.

Jest sposobem myślenia o relacji z gościem: bezpośredniej, autentycznej i pozbawionej pośredników, którzy sprowadzają hotel do jednej z wielu opcji w wyszukiwarce.

To wybór komunikacji, który mówi: potrafimy sami generować popyt i konwertować gości, bo znamy ich najlepiej.

Czym direct booking NIE jest

Dla jasności warto podkreślić, czym direct booking nie jest:

• nie jest strategią obronną przed OTA,

• nie jest próbą uniknięcia prowizji jako głównego celu,

• nie jest chwilowym trendem,

• nie jest gwarantem wyższej marży w każdej sytuacji.

Traktowanie sprzedaży bezpośredniej wyłącznie jako sposobu na tańszy kanał prowadzi do uproszczeń i rozczarowań. Bez spójnej marki i wartości dodanej hotel szybko trafia w pułapkę konkurowania ceną – a to automatycznie wzmacnia rolę OTA.

Świadoma narracja, która finalnie broni się finansowo

Najciekawsze w całym zjawisku jest to, że podejście tożsamościowe i wizerunkowe bardzo często przynosi twardy rezultat finansowy.
Hotele, które konsekwentnie budują własną narrację i realną wartość dla gości, najczęściej notują:

• wzrost udziału sprzedaży bezpośredniej,

• większą kontrolę nad polityką cenową,

• stabilne wyniki w sezonach wysokich,

• wyższą lojalność gości powracających.

Co więcej – kiedy komunikacja marki jest autentyczna, a produkt solidny, direct booking staje się naturalną konsekwencją jakości, a nie wynikiem walki z OTA.

Podsumowanie: direct booking to decyzja o tym, kim jesteśmy

Direct booking to nie strategia zastępująca inne. To wybór tożsamościowy i komunikacyjny – sposób, w jaki hotel definiuje siebie i swoje miejsce na rynku. Jest fundamentem narracji, która pozwala marce mówić własnym głosem i budować trwałe relacje z gościami.

A czy to się opłaca? Tak. I coraz częściej. Zwłaszcza tam, gdzie za deklaracją niezależności stoi realna wartość, a nie tylko hasło marketingowe.

Foto: Canva/AI

Nadchodzący rok nie przyniesie hotelom ani spektakularnego odbicia, ani gwałtownego tąpnięcia. To będzie rok: wysokich kosztów, gościa bardziej ostrożnego niż rok temu, ale jednocześnie rynku, w którym dobrze przygotowane obiekty mogą przejąć część popytu z segmentów dotkniętych globalnymi zakłóceniami.

BCD Travel w swoim raporcie „Travel Market Report – 2026 Outlook” rysuje klarowny obraz: świat zwalnia, ale podróże – zwłaszcza służbowe – nie zatrzymują się. Zmieniają się jednak kierunki, oczekiwania i relacja popytu do podaży.

1. Popyt jest – ale coraz bardziej nierówny

Z globalnej perspektywy gospodarka urośnie jedynie o 2,6% – najsłabiej od 2009 r. (nie licząc 2020) . Konsument jest zmęczony inflacją, firmy ostrożniejsze, a podróże biznesowe w wielu krajach wracają do modelu „mniej częściej, ale bardziej celowo”.

Dla hoteli oznacza to:

Więcej krótkich pobytów, mniej długich cykli MICE

Firmy zaczynają dzielić wyjazdy na mniejsze moduły, by ograniczyć ryzyko wyjazdów w okresach wydarzeń masowych (jak Mundial 2026 czy ekspa globalne) – które podbijają ceny i obniżają dostępność.

Rosną znaczenie destynacji drugiego wyboru

Główne rynki – Nowy Jork, Londyn, Tokio – są przeciążone wydarzeniami i zmianami podatkowymi. To okazja dla miast „drugiego wyboru”, gdzie firmom łatwiej kontrolować budżet i planowanie.

Gość krajowy wraca do gry (szczególnie w Azji i Ameryce Łacińskiej)

W Indiach ograniczenia wizowe podbijają popyt na podróże krajowe – ADR w komercyjnych miastach wzrośnie tam o 5–7% .
W Ameryce Południowej inflacja wymusza podwyżki cen – nawet +20% w Kolumbii czy +14% w Brazylii (lokalnie) .

To oznacza: krajowy gość będzie w 2026 kluczem do rentowności na wielu rynkach.

2. Stawki hotelowe rosną, ale nierównomiernie

Globalnie ADR wzrosną o 4,9% – ale to uśrednienie ukrywające prawdziwą dynamikę. Najmocniej podniosą ceny:

• Bliski Wschód: +8,2% (efekt odbicia po latach słabszego popytu)

• Ameryka Łacińska: +6,4%

• Europa: +5,4%

Najniższe wzrosty:

• USA: +2,0% (gość leisure tnie koszty)

• Australia/NZ: +2,6%

Dlaczego to ważne dla hoteli?

Bo realna presja kosztowa wyprzedza wzrost ADR w większości regionów. Hotele będą musiały utrzymać rentowność poprzez:

• precyzyjny mix pricingowy,

• optymalizację segmentów,

• dynamiczne zarządzanie długością pobytu,

• aktywne przejmowanie popytu w okresach zakłóceń.

3. Regulacje i podatki: nowy, twardy wymiar gry

2026 to rok, w którym gość zacznie bardziej odczuwać… podatki i regulacje – a hotelarze ich skutki.

Najgłośniejsze przykłady:

• Holandia: VAT na noclegi rośnie z 9% do 21% od 1 stycznia 2026 (!)
  → hotele 4–5* stracą część segmentu MICE na rzecz Frankfurtu, Paryża czy Hamburga.

• Japonia – Kyoto: podatek noclegowy do ¥10 000 / noc w segmencie luksusowym
  → część gości przeniesie się do Osaki i okolicznych miast.

Co to oznacza?

Większa elastyczność w wyborze destynacji przez klientów biznesowych.
Rynek nie wybacza braku reakcji – przegrywają ci, którzy nie przebudują strategii sprzedaży.

4. Ryzyka 2026: gość nie odwołuje podróży – tylko szuka „bezpieczniejszej opcji”

BCD wskazuje sześć kategorii ryzyka, które przedefiniują sposób podróżowania: ekstremalne zjawiska pogodowe, napięcia geopolityczne, cyberzagrożenia, duże imprezy, ryzyka zdrowotne i bariery graniczne .

Dla hoteli oznacza to zmianę gry w revenue:

„Safe choice premium”

Hotele oferujące:

• transparentne zasady,

• stabilność,

• szybką komunikację,

• elastyczne warunki anulacji

— będą miały wyższe konwersje i mniejszą zmienność okupacji.

Gość pyta: „co jeśli…?”

W 2026 r. ryzyko:

• odwołanego lotu,

• zamkniętego lotniska,

• przeniesienia wydarzenia,

• blokady granicy

jest jednym z głównych czynników decyzyjnych.

Segment korporacyjny będzie preferował hotele, które zapewnią wysoką odporność operacyjną (resilience).

5. ESG nie jest już „opcją”. To twardy wymóg rynku

2026 to pierwszy rok, kiedy „zielona narracja” staje się wymogiem regulacyjnym:

• UE (CSRD) – poszerzenie obowiązków raportowych

• nowe regulacje w Chinach, Kalifornii, UK, Azji Płd.-Wsch.

• zakaz greenwashingu w UE (Empowering Consumers Directive)

Co to oznacza dla hoteli?

Firmy będą pytać o ślad węglowy pobytu – liczony, nie deklarowany.
Hotele, które nie dostarczą danych, stracą część segmentu corporate.
Certyfikacje będą pod większą lupą → liczą się tylko te uznawane przez regulacje.

6. Kluczowe implikacje dla hoteli na 2026

1. Pricing i revenue

• Budżetuj konserwatywnie – wzrost ADR nie pokryje w pełni rosnących kosztów.

• Wprowadź bardziej zróżnicowane strategie: stay length strategies, day-use, shoulder nights, dynamic MLOS.

2. MICE i korporacje

• Przygotuj alternatywy i backupy – firmy wymagają destynacji „risk-resilient”.

• Segment MICE będzie bardziej mobilny – wygrywają elastyczni.

3. Dystrybucja i segmenty

• Wzmocnij Direct – rola OTA wzrośnie w regionach z dużą zmiennością cen.

• Buduj silniejsze pakiety dla gościa krajowego (tam gdzie popyt lokalny dominuje).

4. ESG jako przewaga, nie obowiązek

• Upraszczaj raportowanie emisji – firmy wolą hotele, które dają gotowe dane.

• Weryfikuj swoje certyfikacje – tylko część z nich będzie zgodna z nowymi dyrektywami.

5. Operacje i komunikacja

• Gość musi wiedzieć, że jesteś „bezpiecznym wyborem”:

  • komunikuj procedury na wypadek zakłóceń,

  • oferuj elastyczne zasady,

  • buduj szybkie ścieżki kontaktu.

Podsumowanie

Rok 2026 nie będzie rokiem „wzrostu”. Będzie rokiem selekcji.
Wygrywają hotele, które:

• elastycznie zarządzają ceną,

• mają odporne operacje,

• dostarczają danych ESG,

• przejmują popyt w okresach zakłóceń,

• i potrafią pracować z gościem krajowym oraz firmowym jednocześnie.

W świecie, w którym wszystko jest mniej stabilne, gość wybiera tych, którzy są najbardziej przewidywalni.

Źródło: bcdtravel.com

Foto: bcdtravel.com

Sezonowość to nie problem – to wymówka

Jakiś czas temu VHM Hotel Management opublikowali na LinkedIn wpis:
„Dlaczego sezonowość nie jest problemem w hotelach VHM?”

Pokrótce opisali, jakie działania podejmują, by nie wpadać w pułapkę sezonowości.
Właściwie mógłbym ten tekst tylko podlinkować – bo to jeden z nielicznych przykładów w polskiej branży, gdzie o sezonowości mówi się z sensem, a nie z rezygnacją.

„Budżet zrobimy sezonem”

Z drugiej strony mamy codzienność wielu hoteli. Akceptacja budżetu marketingowego? „Zrobimy sezonem”. Lipiec, sierpień, ferie – i po sprawie. Planów brak, ale optymizmu pełno.

Tyle że „sezon” nie załatwia niczego – poza usprawiedliwieniem.

Kot Schrödingera hotelarstwa

Sezonowość w hotelarstwie działa jak kot Schrödingera – niby istnieje, a jednocześnie nie powinna mieć wpływu na sposób zarządzania. To, że rynek się zmienia, nie zwalnia nas z efektywności.

Problem sezonowości jest w większości przypadków problemem wyobraźni. Wygodnym wyjaśnieniem, dlaczego nie dowozimy. Wymówką, dzięki której można odłożyć odpowiedzialność. A przecież efektywność nie jest kwestią sezonu – tylko dyscypliny.

Paradoks niskiego sezonu

Często, licząc yield, okazuje się, że w „niskim” sezonie sprzedajemy lepiej –
bo wreszcie musimy się postarać. To paradoks, który mówi bardzo dużo o naszej mentalności zarządzania sprzedażą.

Wymówka, która kosztuje

Wymówka sezonowości zwalnia z działania. Marzec? Jesień? Niedziela? „Nie opłaca się”.
Nie angażujemy zasobów, więc nic się nie dzieje. A skoro nic się nie dzieje – utwierdzamy się w przekonaniu, że „tak po prostu jest”.

Każdy odpuszczony miesiąc w strukturze kosztowej, w której elastyczność jest ograniczona,
to po prostu strata. Którą potem próbujemy „odrobić sezonem”. A kiedy lato zawiedzie – katastrofa gotowa.

To nie sprzedaż jest problemem

Niższa sprzedaż bywa naturalna. Problemem jest niższa efektywność i zyskowność.

Bo jeśli hotel w listopadzie nie zarabia, to nie znaczy, że listopad jest winny.
Znaczy, że coś nie działa – w kosztach, pozycjonowaniu albo strategii.

Zmień język, zmienisz wyniki

Najprostsze rozwiązanie? Wyrzucić pojęcie „sezonowość” ze słownika.

Traktować każdy miesiąc jak projekt, a nie jak przerwę w pracy. Kreatywne, aktywne podejście do „niższych” okresów pozwala nie tylko ograniczyć straty, ale często realnie zarobić.

Wystarczy z taką samą uwagą podejść do marca, jak do lipca. Efekty widać błyskawicznie. Bo to nie miesiące sprzedają – tylko ludzie.

Skupienie tam, gdzie najmniej potrzeba

Zawsze dziwiło mnie, że największa koncentracja zasobów idzie w terminy, które i tak się sprzedadzą. To jak podlewać kwiaty podczas deszczu, a potem narzekać, że w sierpniu nie ma wody. Sprzedawać trzeba to, co chcemy i potrzebujemy sprzedać, nie to, co sprzeda się samo.

Sezon trwa cały rok

Zmiana myślenia o sezonowości to zmiana strategiczna. Przestajemy działać reaktywnie, a zaczynamy planować i zarządzać zyskiem przez cały rok. Bo sezon w hotelarstwie trwa nieustannie.

Pytanie tylko, czy Ty chcesz go prowadzić – czy pozwalasz, by prowadził Ciebie.

Podsumowanie

Sezonowość to jedna z najczęściej powtarzanych wymówek w polskim hotelarstwie. Tymczasem zyskowność hoteli zależy nie od kalendarza, ale od jakości zarządzania – od planowania, analizy i aktywności w okresach, które zwykle uznaje się za „martwe”. Staram się pokazać, dlaczego warto odwrócić sposób myślenia o sezonowości, jak błędne podejście utrwala niską efektywność i jak strategiczne planowanie pozwala hotelom zarabiać przez cały rok – niezależnie od pory roku czy lokalizacji.

Foto: Giuseppe Arcimboldo, The Four Seasons, 1563-1573