O zarządzaniu reputacją napisano już prawdopodobnie wszystko. Są nawet setki jak nie tysiące badań naukowych w tym temacie. Jest to chyba najmocniej przeanalizowana i opisana płaszczyzna marketingu.

Po czym.

W zderzeniu z rzeczywistością operacyjną tej wiedzy po prostu nie ma. Mamy otwarcie obiektu. Jakieś tam mocne 4,4 na Google. Wydaje się, że sytuacja jest pod kontrolą, ale wtedy do głosu dochodzi branżowa iluzja i nieumiejętne zarządzanie wizerunkiem. Zaczyna się metoda o której kiedyś pisałem (Swoją drogą, lata mijają, a w tamtym case’ie nieustannie bez zmian). Coś na kształt – jedna rzeczywista opinia negatywna, dwie nasze pozytywne.

Cel to pudrowanie problemów. Skutek to prawdopodobnie systemowy i wizerunkowy dalszy zjazd.

Sztuczne pompowanie jeszcze bardziej napędza kolejne negatywne opinie z oczywistych względów. Mechanizm jest bezlitosny:

• Zaburzenie systemu decyzyjnego. Fałszywe pozytywy zakłamują obraz sytuacji. Nikt nie leczy faktycznych przyczyn, bo w raportach dyrekcja widzi pozornie stabilną sytuację.

• Rozjazd oczekiwań. Zafałszowany wizerunek przyciąga gości spodziewających się poziomu serwisu, którego infrastruktura hotelu nie jest w stanie dowieźć. Zderzenie z prawdą to uderzenie w ścianę.

I prawdopodobnie zaczyna się równia pochyła w dół.

Goście nie są naiwni i bezbłędnie wyłapują dysonans między internetową fikcją a rzeczywistością na recepcji czy w restauracji. Brak operacyjnej prawdy zabija lojalność i ponowną konwersję.

Aktualnie już jest 4,3. Za chwilę wskaźniki sprzedażowe zaczną spadać proporcjonalnie do oceny, bo goście przestaną widzieć w obiekcie wartość uzasadniającą stawkę.

Podsumowanie

Fałszowanie ocen to najkrótsza droga do destrukcji wskaźników finansowych. Zarządzanie reputacją musi opierać się na twardych danych i naprawie procesów na linii frontu, a nie na tanich sztuczkach marketingowych. Jeśli ocena spada to znak, że coś zawodzi. Gość zawsze ostatecznie weryfikuje prawdę na miejscu, a koszt tego zderzenia z rzeczywistością pokrywa właściciel z własnej marży.

Koniec ery SEO? Jak agenci AI zrewolucjonizują rezerwacje i marketing w hotelarstwie

W świecie mediów cyfrowych pojawiło się niedawno bardzo poważne ostrzeżenie. Duże wydawnictwa, posiadające w swoim portfolio takie marki jak Condé Nast Traveler, instruują swoje zespoły, aby planowały strategie biznesowe tak, jakby ruch z tradycyjnych wyszukiwarek miał spaść do zera. To nie jest już tylko branżowa anomalia, ale przedsmak fundamentalnej zmiany, która bezpośrednio uderzy w rynek hotelarski i turystyczny.

Podstawą tej transformacji jest dynamiczny rozwój generatywnej sztucznej inteligencji, która – jak ogłosił Sundar Pichai podczas konferencji Google I/O 2026 – na naszych oczach wprowadza nas w erę internetu opartego na asystujących agentach AI.

Środek rynku znika – liczą się tylko skrajności

Jak zauważa analityk biznesowy Michael J. Goldrich, tradycyjne wyszukiwanie (search) systematycznie słabnie, a na jego miejsce wchodzą tzw. „silniki odpowiedzi” (answer engines) napędzane przez modele AI. Algorytmy w zupełnie nowy sposób kategoryzują marki w sieci, co drastycznie zmienia układ sił:

• Marki, które utrzymują swoją pozycję, to te bardzo duże i autorytatywne, albo bardzo małe i wysoce specyficzne.

• Obiekty hotelowe i marki „środka”, których oferta jest zbyt szeroka, by opisać ją jednym konkretnym zdaniem, stopniowo znikają z wyników widocznych dla klienta.

• Sztuczna inteligencja rzadko potrafi precyzyjnie opisać takie średnie obiekty, dlatego często jedynie podsumowuje całą kategorię i pomija konkretną markę podczas generowania odpowiedzi.

Hotelarze muszą dziś zadać sobie fundamentalne pytanie: czy silnik odpowiedzi jest w stanie opisać w zaledwie jednym zdaniu, dlaczego to właśnie ich obiekt jest idealnym wyborem, do którego podróżny powinien się udać? Jeśli szczera odpowiedź brzmi „nie”, oznacza to, że hotel znajduje się na krzywej, która traci widoczność.

AI planuje podróże, a agenci wkrótce zaczną rezerwować

Klienci hoteli już teraz wykorzystują narzędzia oparte na sztucznej inteligencji do planowania swoich wyjazdów, a to dopiero początek. Najnowsze rozwiązania od Google pokazują, jak bardzo technologia skraca dystans między pomysłem a realizacją:

• Tryb „AI Mode” w wyszukiwarce potrafi wygenerować spersonalizowane plany podróży (obejmujące loty, hotele i lokalne atrakcje) bezpośrednio w panelu Canvas, na podstawie zaledwie krótkiego opisu oczekiwań.

• Nowe narzędzia pozwalają turystom na globalne śledzenie cen na poziomie konkretnego, pojedynczego hotelu (wraz z alertami e-mail), a nie tylko całego miasta.

• Zautomatyzowane możliwości funkcji „Ask Maps” i „AI Mode” pozwalają podróżnym zlecać złożone zapytania, takie jak np. „stolik dla pięciu osób na przyszłą sobotę w miejscu z kuchnią kubańską i muzyką na żywo”. System sam przeszukuje platformy, oferując dostępność w czasie rzeczywistym.

Co więcej, podczas Google I/O 2026 zaprezentowano osobistego agenta „Gemini Spark”, który działa bez przerw (24/7), wykonując zadania w tle i w imieniu użytkownika. Z technologicznego punktu widzenia rezerwacje będą wspierane przez nowy standard internetowy „WebMCP”, który umożliwia agentom AI bezpośrednią interakcję m.in. z formularzami HTML na stronach. Dzięki temu agent AI może bezpośrednio odpytywać interfejsy API, natychmiast tworząc, optymalizując i zatwierdzając plany podróży. Kwestią czasu jest to, że tacy cyfrowi asystenci przejmą masowe dokonywanie ostatecznych rezerwacji.

Nowy paradygmat: od „bycia znalezionym” do „bycia wybranym”

Gdy proces selekcji i rezerwacji zostanie niemal w pełni przejęty przez pośredników AI, na których nie masz bezpośredniego wpływu, standardowe taktyki marketingowe przestaną wystarczać. Jeśli Twój obiekt hotelowy nie dał wcześniej gościowi żadnego powodu, by ten powrócił do niego bezpośrednio, stanie się tylko kolejnym bezimiennym wierszem w porównywarce cenowej wygenerowanej przez agenta AI.

Warto uczyć się na doświadczeniach wydawców cyfrowych, którzy najszybciej odczuli te spadki:

• Twórz własne relacje: Wydawcy, którzy poradzili sobie ze spadkiem ruchu organicznego, zrekompensowali to poprzez płatne, bezpośrednie relacje – subskrypcje. W branży hotelarskiej kluczem do przetrwania będzie budowa takiej relacji z gościem, do której „warstwa odpowiedzi AI” w ogóle nie będzie potrzebna.

• Celuj w świadomość, nie w organiczne kliknięcia: Skuteczny marketing przestaje być polegać na tym, by dać się znaleźć. Staje się pracą nad tym, aby marka była znana na tyle dobrze, by zostać świadomie wybraną.

• Postaw na wyrazistość: O ile tradycyjne wyszukiwarki nagradzały marki za wysokie pozycje i optymalizację, o tyle warstwa odpowiedzi nagradza marki, które potrafią zapisać się w pamięci konsumenta i które łatwo zdefiniować.

Nadchodzi czas, w którym każdy hotel przekona się, jakie rynkowe fundamenty zbudował przez ostatnie lata. Wydawcy, którzy przetrwają trwającą transformację, przestali obsesyjnie bronić ruchu z wyszukiwarek; zamiast tego stworzyli wartość, której tradycyjne narzędzia nigdy nie musiały dostarczać. Branża hotelarska stoi dokładnie przed takim samym egzaminem.

Podsumowanie

Wraz z nadejściem ery agentów AI, tradycyjne pozycjonowanie w wyszukiwarkach przestaje gwarantować sukces. Podróżni już teraz korzystają z narzędzi takich jak AI Mode czy Ask Maps do precyzyjnego planowania wyjazdów i wyszukiwania dostępności. Hotele o niewyrazistym profilu, które trudno opisać jednym zdaniem, ryzykują całkowite zniknięcie z rekomendacji generowanych przez sztuczną inteligencję. Aby zabezpieczyć swoją przyszłość, branża hotelarska musi przestać polegać wyłącznie na „byciu znalezionym” i skupić się na budowaniu unikalnych doświadczeń oraz bezpośrednich relacji. Tylko w ten sposób marka stanie się świadomym wyborem gościa, niezależnie od pośrednictwa cyfrowych asystentów AI.

Źródło: blog.google, developer.chrome.com, https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7462781621520330752/, https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7462478894466592769/

Grafika: blog.google

Oczywiście, taka analiza powinna być wielowymiarowa – w uzasadnionych przypadkach wsparta narzędziami opartymi na sztucznej inteligencji. Na potrzeby tego wpisu skupię się jednak na skuteczności założeń dotychczasowej polityki i diagnozie zjawiska revenue leakage – rozumianego tutaj jako gubienie potencjału przychodowego przez błędne wycenienie konkretnych atrybutów pokoju.

Sprowadzając rzecz do fundamentów: mówimy o yieldzie wewnątrz struktury pokoi, poziomów cenowych i stawek. Naszym celem jest weryfikacja, które standardy pokoi realnie dowożą wynik, a które nie. To jest właśnie urealnienie polityki cenowej – aktualizacja dopasowana do rzeczywistych możliwości hotelu. Takie podejście wpisuje się w strategię opierania się na twardych liczbach, a nie na intuicji.

Czego potrzebujemy do analizy?

Zarządzanie powinno bazować na faktach. Przede wszystkim potrzebujemy danych historycznych. Najlepiej z przekroju kilku lat, natomiast jakikolwiek przedział czasowy dysponujący odpowiednim wolumenem będzie wystarczający na punkt wyjścia do analizy marż i rentowności poszczególnych usług.

Jakie dane analizujemy?

Właściwie rozkładamy pokój na atrybuty. Skuteczna ewaluacja wymaga wzięcia pod uwagę następujących zmiennych:

• Struktura i standard pokoi.

• Lokalizacja w infrastrukturze (stare i nowe budynki, poszczególne części obiektu, numery i fizyczne położenie).

• Liczba osób (minimalne i maksymalne obłożenie).

• Metraż.

Powyższe zmienne należy rozpatrywać na poziomie sumarycznym (w liczbach bezwzględnych) oraz w ujęciu procentowym w całym miksie sprzedażowym. Wraz z danymi pochodnymi, takimi jak wyłączenia stałe czy specjalne, dokładamy do tego średnie zagęszczenie osobowe, lead time i wskaźniki anulacji.

Połączenie wskaźników Revenue z dystrybucją

Całość miksujemy, włączając wskaźniki stricte revenue: ADR, TRevPOR, średnią z działu F&B oraz średnią z usług dodatkowych (extrasów). Zasadna jest również analiza struktury na poziomie sumarycznych przychodów – w ujęciu na konkretny standard, pokój i osobę. Tego typu zestawienie daje prawdziwy, operacyjny konkret.

Zobaczycie już wtedy rzeczy, o które nigdy nie podejrzewalibyście swojego hotelu. Można i absolutnie warto skrzyżować powyższe dane z segmentami oraz kanałami sprzedaży. Najciekawsze anomalie widać zazwyczaj przy zestawieniu wyników (performance’u) struktury pokoi na tle kanałów dystrybucji. Właśnie tam najszybciej można zakwestionować utarte schematy i branżowe „prawdy”, dostrzegając błędy w pozycjonowaniu oferty.

Zderzenie wyników z poziomami cenowymi a rzeczywistość PMS

Finalnym etapem powinno być skonfrontowanie wyników z poziomami cenowymi – dotychczasowymi i nowymi. Piszę „powinno”, ponieważ mało który system PMS poprawnie raportuje sprzedaż z uwzględnieniem poziomów cenowych, opierając się głównie na ogólnych rate code’ach.

Zwróćmy uwagę na niezwykle istotny mechanizm. Wszędzie uśredniamy i analizujemy dane netto. Sprzedaż z kolei odbywa się w oparciu o cenę publikowaną w kilkunastu kanałach, w niezliczonej liczbie wariantów. Paradoksalnie zarządzamy jednak znowu, bazując na poziomach cenowych brutto, które są obudowane skomplikowaną strukturą cen i restrykcji dystrybucyjnych. Pełne zrozumienie tego mechanizmu wymaga praktycznej znajomości hoteli od środka, a nie polegania na samej teorii.

Podsumowanie

Nowe, uaktualnione poziomy cenowe powinny już zawierać wszystkie niuanse wynikające z naszej powyższej analizy. Pamiętajmy, że skuteczność to nie przypadek, lecz zorganizowana świadomość operacyjna. Mam nadzieję, że to pragmatyczne ujęcie tematu rozjaśniło proces porządkowania cen i wskaże drogę do uzyskania realnego, mierzalnego efektu – wyższej rentowności obiektu.

Skuteczna polityka cenowa w hotelu to wynik ciągłego procesu analitycznego i dogłębnego zrozumienia struktury własnej oferty. Konfrontując dane historyczne ze wskaźnikami revenue i kanałami dystrybucji, zyskujesz narzędzie do blokowania wycieku przychodów. Urealnienie stawek pozwala przestać gonić za branżowymi iluzjami i zacząć świadomie maksymalizować zyski operacyjne obiektu.

Podczas 70. corocznej konferencji w Las Vegas, gigant branży hotelarskiej – Choice Hotels International – zaprezentował ambitny pakiet narzędzi opartych na sztucznej inteligencji. Nowe technologie mają nie tylko wspierać właścicieli w walce o popyt, ale przede wszystkim zrewolucjonizować codzienną operacyjność obiektów.

W obliczu dynamicznie zmieniających się zachowań konsumentów, branża hotelarska staje przed wyzwaniem optymalizacji procesów przy jednoczesnym utrzymaniu wysokiej jakości obsługi. Odpowiedzią Choice Hotels jest szerokie wdrożenie AI, które ma stać się „prawą ręką” hotelarzy. Patrick Pacious, prezes i dyrektor generalny firmy, zaznaczył, że celem jest przygotowanie sieci na nową erę wyszukiwania i rezerwacji podróży.

Trzy filary technologicznej ofensywy

Zaprezentowane rozwiązania koncentrują się na trzech kluczowych obszarach: sprzedaży grupowej, wsparciu personelu oraz dynamicznym zarządzaniu cenami.

• EasyBid i EasyBid Plus: Platforma nowej generacji służąca do zarządzania zapytaniami ofertowymi (RFP). System integruje dane z wielu kanałów, sugerując optymalne stawki w czasie rzeczywistym, co pozwala na błyskawiczną reakcję i zwiększenie konwersji rezerwacji.

• CHARLIE: Cyfrowy asystent dostępny 24/7 dla pracowników. Pełni funkcję interaktywnego trenera, który odpowiada na pytania dotyczące standardów marki i procedur, odciążając personel od żmudnego przeszukiwania dokumentacji.

• RAISE: Innowacyjne narzędzie do zarządzania przychodami (Revenue Management). AI analizuje dane rynkowe, aby automatycznie rekomendować optymalne stawki, minimalizując ryzyko błędów ludzkich i maksymalizując zyski.

Przedstawiciele Choice Hotels podkreślają, że AI ma charakter wspierający (ang. human-in-the-loop). Oznacza to, że technologia dostarcza precyzyjnych danych, ale ostateczna decyzja biznesowa zawsze należy do managera hotelu.

Bezpieczna skala: Fundamenty pod przyszłość

Aby wdrożenie systemów było możliwe globalnie, firma zainwestowała w nowoczesną architekturę danych pod nazwami AgentCore i AgentForce. Gwarantują one bezpieczeństwo danych biznesowych i stabilność operacyjną algorytmów. Inwestycja w sztuczną inteligencję to dla Choice Hotels kluczowy element strategii cyfryzacji, niezbędny do utrzymania przewagi na nowoczesnym rynku turystycznym.

Podsumowanie

Wdrożenie rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji przez Choice Hotels International to wyraźny sygnał dla całej branży: technologia AI przestaje być futurystyczną wizją, a staje się niezbędnym narzędziem operacyjnym. Nowe systemy nie tylko zwiększają efektywność sprzedaży grupowej i zarządzania cenami, ale także realnie wspierają personel w codziennych obowiązkach, pozostawiając jednocześnie ostateczne decyzje w rękach doświadczonych managerów.

O Choice Hotels International

Choice Hotels International to jeden z największych na świecie podmiotów zajmujących się franczyzą zakwaterowania, zarządzający wieloma markami hotelowymi na całym świecie. Nowe ogłoszenia wpisują się w wieloletnią strategię cyfryzacji firmy.

Źródło: choicehotels.com via hotelmanagement.net

Grafika: choicehotels.com

Metody ustalania stawek za pokoje hotelowe stały się przedmiotem dochodzenia organów regulacyjnych w związku z rosnącymi obawami o przejrzystość danych. Kontrola ta może doprowadzić do istotnych zmian w sposobie, w jaki branża zarządza cenami.

Brytyjski przegląd gigantów branży

Władze Wielkiej Brytanii rozpoczęły przegląd praktyk stosowanych przez największe globalne grupy hotelowe, takie jak Hilton, Marriott International oraz IHG Hotels & Resorts. Działania te są częścią szerszego badania konkurencji i transparentności cen w sektorze turystycznym.

Głównym punktem zainteresowania regulatorów jest sposób agregowania, analizowania i udostępniania danych cenowych pomiędzy platformami i partnerami, w tym poprzez popularne narzędzia benchmarkingu rynkowego.

Rola danych w nowoczesnym hotelarstwie

Współczesne systemy Revenue Management opierają się na zaawansowanej analityce, łącząc:

• Dane historyczne o wynikach obiektu.

• Sygnały popytu w czasie rzeczywistym.

• Benchmarking konkurencji (analiza stawek i obłożenia innych hoteli).

• Dane prognozowe (forward-looking data).

Narzędzia te pozwalają hotelarzom optymalizować przychody, jednak ich wykorzystanie budzi pytania o zgodność z zasadami wolnej konkurencji.

Potencjalne skutki dla rynku

Ewentualne restrykcje w udostępnianiu danych mogą znacząco wpłynąć na efektywność dynamicznych modeli cenowych. Hotele mogą stracić precyzyjny dostęp do informacji o działaniach konkurencji, co utrudni szybkie reagowanie na zmiany rynkowe.

Z drugiej strony, nowe wymogi mogą wymusić większą przejrzystość wobec gości, szczególnie w kwestii prezentowania opłat dodatkowych i całkowitego kosztu pobytu.

Zmiana dynamiki konkurencji

Eksperci przewidują, że zmiany w dostępie do danych mogą pogłębić przepaść między graczami rynkowymi:

• Duże grupy hotelowe z własnymi, zaawansowanymi systemami zbierania danych mogą łatwiej zaadaptować się do nowych przepisów.

• Mniejsi operatorzy, silnie polegający na zewnętrznych narzędziach benchmarkingu, mogą stanąć przed większymi wyzwaniami operacyjnymi.

Wyzwanie dla organów regulacyjnych polega na znalezieniu równowagi między korzyściami płynącymi z efektywnego ustalania cen a potrzebą zapewnienia uczciwej konkurencji i jasności dla konsumentów.

Źródło: hotelnewsresource.com

Grafika: AI/Gemini

Kluczowe funkcje Mews BI w optymalizacji hotelu:

• Analityka predykcyjna (AI): System wykorzystuje uczenie maszynowe do prognozowania trendów rezerwacyjnych i popytu, co wspiera strategię revenue management.

• Pełna integracja danych: Platforma agreguje informacje z różnych obszarów działalności obiektu – od recepcji po gastronomię i wyniki finansowe.

• Personalizacja raportowania: Użytkownicy mogą dostosowywać widoki analityczne do specyficznych potrzeb właścicieli, dyrektorów czy inwestorów.

• Dostępność w czasie rzeczywistym: Wyeliminowanie luki czasowej w raportowaniu pozwala na szybszą reakcję na zmiany rynkowe i optymalizację obłożenia.

Wdrożenie Mews BI ma na celu profesjonalizację zarządzania poprzez przejście od decyzji opartych na intuicji do strategii opartej na konkretnych liczbach i analizach operacyjnych. Platforma jest już dostępna dla obiektów korzystających z ekosystemu Mews, stanowiąc kluczowy element cyfrowej transformacji w branży hospitality.

Źródło: mews.com via hotelmanagement.net

Grafika: mews.com

W zderzeniu z rzeczywistością innych branż, sprzedaż w hotelach to mityczny konstrukt.

Przez lata wypracowaliśmy zestaw rytuałów, które nazywamy „aktywną sprzedażą”, podczas gdy zdecydowanej większości jest to jedynie reaktywne zarządzanie spływającym zapytaniem.
Szeroko rozumianym bowiem mam tu na myśli zarówno segmenty indywidualne (również z OTA) jak grupowe.

Analizując inne branże i traktując siebie chłodno acz obiektywnie:
hotelarstwo nie ma pojęcia, czym jest proces sprzedaży.

My nie sprzedajemy. My jedynie konsumujemy popyt, który już istnieje – a i to robimy często z łaską.

Performance to nie sprzedaż

Wpadliśmy w pułapkę technologii i pozornych procesów. Wydaje nam się, że wyrafinowane taktyki revenue managementu, kampanie performance online to sprzedaż.

Otóż nie. To jest optymalizacja ekspozycji produktu.

Nawet „agenci na słuchawce”, którzy dwoją się i troją, żeby domknąć rezerwację indywidualną, wciąż działają w modelu reaktywnym.
Oni odbierają impuls, który przyszedł z zewnątrz.

Jeśli gość nie zadzwoni, jeśli algorytm nie wyświetli reklamy, jeśli popyt zniknie na poziomie kanału – „dział sprzedaży” zamienia się w grupę ludzi patrzących w głuche telefony.

MICE i B2B

Najbardziej bolesny obraz nędzy widać w segmencie konferencyjnym i korporacyjnym – oczywiście są chlubne wyjątki!

Ośmielam się jednak stwierdzić, że w polskim hotelarstwie pojęcie „sprzedaży B2B” w zasadzie nie występuje w formie procesowej.

To, co nazywamy sprzedażą MICE, to zazwyczaj:

• Odebranie maila z RFP.
• Wysłanie PDF-a z menu i cennikiem sal.
• Modlitwa, by klient nie wybrał hotelu obok, który dał kawę 2 złote taniej.

Gdzie jest aktywne pozyskiwanie decydentów?
Gdzie jest budowanie bazy potencjalnych klientów, którzy jeszcze nie wiedzą, że zorganizują u was event za rok?

Nie ma.

Jest tylko reakcja na impuls. Jeśli branża automotive czy IT przestaje organizować eventy z powodów losowych, działy sprzedaży B2B stają się bezużyteczne, bo nie posiadają kompetencji kreowania popytu po tym, gdzie on naturalnie wygasł.

Jesteśmy zakładnikami popytu, nie jego twórcami

Uzależniliśmy się od zewnętrznych dostarczycieli gości – od OTA po sezonową modę na dany region.

Błąd strategiczny polega na myśleniu, że sprzedaż to obsługa transakcji.

Prawdziwa sprzedaż to system, który dostarcza gości w sposób przewidywalny i powtarzalny, niezależnie od tego, czy akurat jest „high season”, czy rynek właśnie zanurkował.

Jeśli popyt znika – czy to przez algorytm, pogodę, czy kryzys – zostajemy z pustym budynkiem.

Dlaczego?

Bo nie potrafimy, a często po prostu nie chcemy sprzedawać w sposób proaktywny.
Bo to wymaga wysiłku, ramy procesowej i wyjścia poza strefę komfortu „odpisywania na maile”.

Podsumowanie:
Hotelarstwo wciąż myli sprzedaż z obsługą zapytań i optymalizacją kanałów dystrybucji. Brak realnych procesów sprzedaży – szczególnie w segmencie B2B i MICE – sprawia, że obiekty stają się zakładnikami popytu zamiast jego kreatorami. Bez zmiany podejścia i wdrożenia proaktywnych działań sprzedażowych, hotele pozostają bezradne w momentach spadku zainteresowania rynku.

Stawiam hipotezę, że hotele mogłyby być tańsze – a jednocześnie bardziej rentowne – gdyby bardziej świadomie zarządzały dystrybucją w niskocennych OTA.

Odnoszę bowiem wrażenie, że wysokie ceny direct w hotelach są często wynikiem konieczności załatania luki w ADR i TRevPOR, która powstaje w wyniku sprzedaży w kanałach pośrednich – zwłaszcza tych najbardziej budżetowych.

Powstaje sytuacja dość osobliwa.
Odium wysokiej ceny bierze na siebie hotel, podczas gdy partner-pośrednik pozostaje w roli tego „dobrego policjanta”.

Najpierw oddajemy wolumen, potem próbujemy odbudować cenę

Mechanizm jest zwykle podobny.

Najpierw oddajemy wolumen w kanały pośrednie, akceptując niższą cenę, bo „trzeba sprzedać”.

Następnie pojawiają się kolejne elementy kosztowe:

• prowizja OTA

• kampanie sponsorowane

• programy widoczności

• dodatkowe rabaty

Średnia cena realnie spada, a koszt dystrybucji rośnie.

W pewnym momencie wynik przestaje się spinać.

Wtedy pojawia się pomysł – zresztą całkowicie logiczny:
podnieśmy cenę na stronie. Musimy odbudować ADR.

Kuriozalny efekt: OTA tańsze niż własna strona

W tym momencie zaczyna się paradoks.

W OTA hotel jest tańszy.
Na własnej stronie – droższy.

Gość widzi różnicę i wyciąga prosty wniosek:

bezpośrednio się nie opłaca.

Nie analizuje struktury kosztów sprzedaży ani prowizji.
Nie zastanawia się nad modelem dystrybucji.

Ocena jest prostsza – i bardzo ludzka.

Gość sprawdza tylko jedno:
czy komunikat hotelu jest spójny i uczciwy.

Hotel traci podwójnie

W takiej sytuacji hotel zaczyna tracić na kilku poziomach jednocześnie.

Po pierwsze – oddaje część marży pośrednikowi.

Po drugie – osłabia wiarygodność własnego kanału direct.

Często pojawia się jeszcze trzecia strata – wizerunkowa.

Obiekt, który w OTA konkuruje ceną, a na własnej stronie próbuje budować pozycję premium, wysyła sprzeczny sygnał rynkowy.

Problem nie leży w cenie

Warto w tym miejscu wrócić do sedna.

Jeżeli hotel konkuruje głównie ceną i goście nie widzą realnej różnicy między ofertami, każda próba podnoszenia ceny – bez zmiany wartości – będzie traktowana jako nieuzasadniona.

Cena jest konsekwencją pozycji rynkowej, a nie narzędziem do jej sztucznego budowania.

Podnoszenie ceny direct nie rozwiązuje problemu

Podnoszenie stawek direct wyłącznie po to, aby „załatać” wynik, jest działaniem krótkoterminowym.

Może poprawić jeden wskaźnik w jednym okresie, ale nie rozwiązuje przyczyny problemu.

A ta zwykle jest bardziej strukturalna:

• brak spójnej struktury przychodów

• brak kontroli nad kosztem dystrybucji

• brak wyraźnie zdefiniowanej wartości, za którą gość jest gotów zapłacić więcej

Lepsze pytanie

Zamiast pytać:

Jak podnieść cenę direct, żeby nadrobić OTA?

warto zapytać coś znacznie ważniejszego:

Dlaczego gość ma wybrać i zapłacić więcej właśnie tutaj?

To już nie jest pytanie o taktykę cenową.

To pytanie o:

• strategię pozycjonowania

• konstrukcję oferty

• doświadczenie gościa

• realne wyróżniki produktu

Revenue management to nie tylko korekta cen

Skuteczność w zarządzaniu przychodami nie wynika z przypadkowych korekt cenowych.

Wynika z operacyjnej świadomości – z rozumienia procesów, liczb i konsekwencji decyzji.

Jeżeli direct ma być droższy, musi to wynikać z wartości.
Nie z próby kompensowania wcześniejszych ustępstw cenowych.

Bo wtedy direct przestaje być strategią.

Staje się tylko plastrem próbującym leczyć skutki decyzji, których konsekwencje – umówmy się – łatwo było przewidzieć.

Podsumowanie
Wysokie ceny w kanałach direct nie zawsze wynikają z rzeczywistej wartości oferty hotelu. Często są próbą kompensowania spadku średniej ceny i rosnących kosztów dystrybucji w OTA. Taki model prowadzi do paradoksu cenowego, w którym rezerwacja bezpośrednia przestaje być dla gościa najbardziej opłacalna. Długoterminowym rozwiązaniem nie jest jednak dalsze manipulowanie ceną, lecz świadome zarządzanie dystrybucją, kontrola kosztów sprzedaży oraz budowanie realnej wartości oferty, za którą gość będzie gotów zapłacić więcej.

Podsumowanie

Badanie opublikowane w Cornell Hospitality Quarterly pokazuje, że modele płatnych upgrade’ów oparte na niepewności – Conditional i Bid – mogą być dla gości bardziej atrakcyjne niż upgrade gwarantowany. Kluczową rolę odgrywają tu czynniki psychologiczne: przede wszystkim postrzegane oszczędności oraz autonomia w ustalaniu ceny.

Ponieważ punkt wyjścia stanowi już zaakceptowany pokój bazowy, upgrade jest traktowany jako opcjonalny bonus, a nie konieczność. W takiej sytuacji wielu gości jest skłonnych zrezygnować z pewności rezultatu w zamian za potencjalnie niższą cenę lub możliwość samodzielnego określenia wartości upgrade’u.

Z perspektywy hotelu oznacza to, że upselling pokoi nie powinien ograniczać się wyłącznie do ofert gwarantowanych. Modele Conditional i Bid mogą pozwalać lepiej monetyzować niesprzedane pokoje wyższych kategorii, a jednocześnie lepiej wykorzystywać zróżnicowaną gotowość klientów do zapłaty za wyższy standard.

Źródło

Noone, B. M., & Mattila, A. S. (2026). Fee-Based Upgrading for Hotel Revenue Management: Conditional and Bid Models Outperform Guaranteed Upgrades. Cornell Hospitality Quarterly.

Najbardziej niepokojące nie są same ceny. Najbardziej zatrważające są procesy decyzyjne – a właściwie ich brak – oraz milcząca zgoda inwestorów na takie praktyki. Nie stoją za nimi żadne merytoryczne ani rynkowe przesłanki. Jest za to sporo samozadowolenia i przekonania, że „jakoś to będzie”.

Po co Karkonoszom „wojna cenowa” hoteli?

Patrząc na decyzje cenowe hoteli w ostatnich miesiącach – a na pewno tygodniach – w Karkonoszach rozpoczęła się „wojna cenowa”.
Jak kto woli – na wyniszczenie albo na przeżycie.

Używam tego określenia raczej jako skrótu myślowego (stąd cudzysłów), a nie pełnego opisu sytuacji. Symptomy są jednak bezsprzeczne. Można wręcz odnieść wrażenie, że hotelarze sami nie wiedzą, z kim walczą, po co i o co.

W Karkonoszach pracuję trzeci rok, dlatego moja ocena nie będzie wyczerpująca. Proszę ją traktować z dystansem – nie z powodu złej woli, lecz z samego założenia tego tekstu.

To opinia publicystyczna, nie analiza ekonomiczna.

Wojna czy „wojna”?

Mamy więc „wojnę”, jeśli chodzi o symptomy.
Natomiast jeśli spojrzymy na cele, które takie działania miałyby realizować, można spokojnie stwierdzić, że nie zostaną – i nie są – osiągnięte.

Aby to wiedzieć, trzeba mieć jakiekolwiek przygotowanie teoretyczne, zarówno z zakresu ekonomii, jak i hotelarstwa.

Sytuacja rynkowa również nie uzasadniała wejścia na – szkodzącą wszystkim – „ścieżkę wojenną”. Tak, Karkonosze cierpią na nadpodaż pokoi hotelowych względem popytu. Mimo to nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla poziomu cen, które są dziś oferowane gościom.

Pomijam już oczywistość, że wojna cenowa niemal nigdy nie jest skutecznym rozwiązaniem, szczególnie w hotelarstwie, gdzie kluczowe są długofalowe, stabilne relacje.

Trudno je budować, gdy przez dłuższy czas oferuje się ceny bez rynkowego uzasadnienia, a następnie próbuje wrócić do poziomu właściwego. W przeciwieństwie do hoteli, firmy planują długoterminowe budżety – często takie, w których po „korekcie cenowej” po prostu nie ma już dla nas miejsca. Nie wspominając o budżetach domowych.

Z tego wynika jedno:
nawet uzasadnione w innych branżach obniżki cen, stosowane przy pre-openingu, są w hotelarstwie przeciwskuteczne.

Ceny oderwane od rzeczywistości

Każdy może sprawdzić, jakie ceny dominują dziś w karkonoskich hotelach. Nie będę ich szczegółowo analizował.

Najświeższy przykład niewiele ponad 300 PLN za 2 os. BB w samym środku sezonu zimowego w obiekcie pozycjonującym się jako luksusowy. Jeszcze na platformie z promocjami. Oczywiście przykłady można mnożyć.

Zdarzają się dni, gdy pokoje w hotelach 5* spadają do 200 PLN ze śniadaniem dla dwóch osób, przy blisko 20% prowizji.

Jedynym argumentem „ratującym” takie decyzje jest tłumaczenie, że to nie hotel, tylko apartamenty, a ceny nie są publikowane przez hotel, lecz u pośrednika w ramach flash deals.

Tylko… co to zmienia w całym rozrachunku?

Nie chcę już nawet publikować screenów (choć są do wglądu), gdzie w sposób bezceremonialny wprowadza się gości w błąd, „podrasowując” ofertę infrastrukturą, której obiekt faktycznie nie posiada.

To już jednak problem samych hoteli i negatywnych opinii po zderzeniu oczekiwań z rzeczywistością.

Po tym akapicie komentarz właściwie jest zbędny.
Ale spróbuję jeszcze coś dodać.

Kto się jeszcze trzyma?

Właściwie tylko 2–3 obiekty (dobrze niech będzie z 5!) nie poddają się tej histerii i próbują prowadzić samodzielną, proaktywną politykę cenową.

Siłą rzeczy również one pozostaną – lub już wkrótce pozostaną – bez wyjścia i zaczną równać w dół do rynku.

Trudno mi zrozumieć strategię sprzedaży opartą na nierealnie niskich cenach.
O ile w ogóle jakaś strategia istnieje.

Na jakich przesłankach i celach jest oparta?
Czemu mają służyć ceny oderwane od rachunku ekonomicznego?

Jeśli celem jest wygranie walki o gościa wyłącznie ceną, to jest to ślepy zaułek.

Skutki tej strategii

Goście

Brak lojalnych gości.
Nie mylić ze stałymi – ci oczywiście są.

Gość pozyskany ceną równie szybko przestanie nim być, jak tylko ją podniesiemy. Owszem, doceni obiekt i standard, ale już u nas nie wróci.

W ten sposób znaczną część przychodu opieramy na segmentach, które nie są naszą realną grupą docelową.

Rynek

Wszyscy stali się zakładnikami własnej nieodpowiedzialności.
Pisząc wprost – ignorancji i arogancji.

Ceny spadły o XX%, obłożenie zostało takie samo, a przychód… zniknął.

Oczywiście są to moje obserwacje z boku i kilka rozmów. Nikt przecież nie przyzna się, że to rozwiązanie zawiodło.

Otoczenie biznesowe

Nie funkcjonujemy w próżni. Działamy w ekosystemie wielu branż i podmiotów – w tym inwestorów indywidualnych, którzy w dużej mierze stworzyli rynek poważnych hoteli w regionie.

Takim zachowaniem wystawiamy sobie niezbyt chlubne świadectwo kompetencji i odpowiedzialności.

Branża

Będąc na stanowisku kierowniczym, jesteśmy współodpowiedzialni za zaistniałą sytuację.

Nawet najlepsze CV może mieć problem z obroną, jeśli w historii zawodowej pojawia się długotrwała sprzedaż poniżej uzasadnionego minimum cenowego.

Choć pewnie przemawia przeze mnie idealizm – bo karuzela „szpeców” będzie się kręcić aż do emerytury.

Rachunek ekonomiczny

Polityka cenowa na takim poziomie nie jest w stanie zapewnić bieżącej rentowności – nawet jeśli pokoje nie stanowią większości przychodu.

It simply doesn’t add up.

Jedyny plus

Jedynym pozytywem są świetne opinie, których niezliczona liczba pojawia się na portalach.

Jest się z czego cieszyć… ale tylko chwilowo.

Wysoka ocena wynika dziś z dostarczania produktu o znacznie wyższej wartości niż cena. Po podwyżkach – nawet przy zachowaniu standardu – percepcja gościa nieuchronnie się zmieni.

Podsumowanie

Nie odpowiem na tytułowe pytanie.
Powinni odpowiedzieć sobie na nie ci najbardziej zainteresowani.

Jedno jest pewne: taka forma walki rynkowej nikomu nie służy.

Mogę tylko zaapelować o podniesienie cen – nic więcej. Jeśli aktualna sytuacja ekonomiczna hoteli i moja opinia nie przekonują, być może zrobią to specjaliści.

W tym celu zachęcam do zapoznania się z wynikami publikacji Cornell University School of Hotel Administration, opartymi na badaniach 4000 europejskich obiektów prowadzonych przez 10 lat, dotyczących strategii cenowych.